zondag 23 juli 2017

Sporten met bril

Sinds mijn vierde levensjaar heb ik een bril op mijn neus. Waar een bril gewoonlijk keurig hoort te blijven zitten op de neusbrug hebben mijn brillen altijd de neiging gehad om heel rap naar het puntje van mijn neus te wandelen en zich daar te nestelen totdat ik in een gewoontehandeling het ding weer terug duw richting neusbrug, waarna de bril weer onverstoorbaar aan de wandel gaat. Dat terugduwen is in de loop der jaren een gewoontehandeling geworden.

Dit ritueel van afzakken en terugduwen vindt ook plaats tijdens het sporten en ik heb er eerlijk gezegd nooit erg in gehad. Totdat ik ging hardlopen...op de hardloopband zette ik al vrij snel mijn bril af omdat het gewandel van het ding me danig irriteerde. Tijdens het lopen in de buitenlucht bleek afzetten echter geen optie want, buiten het feit dat ik dan niet meer op m'n sporthorloge kan kijken om te zien wat m'n loopscores zijn, dan ben ik stekeblind en een gevaar voor de mede weggebruikers.

En dus liep ik maanden, met irritatie in mijn lijf, om de paar passen mijn bril terug te duwen die bijna nog steller weer richting de punt van mijn neus gleed alsof het verdorie een skihelling is. De zoektocht begon naar een afdoende oplossing voor dit geglij. Die zoektocht liep van een ééns maar nooit weer poging om zonder bril te lopen (dat was ronduit eng!) tot een heleboel veel te dure koordjes, touwtjes en elastiekjes in vrolijke kleuren die niet waar konden maken wat ze beloofden omdat ze niet strak genoeg waren aan te trekken of juist zo strak dat ik mijn bril daarna niet meer af kreeg en met een schaar aan de slag moest om mezelf te bevrijden.

Afgelopen zaterdag ging ik de zoveelste "hiermee blijft je bril geheid zitten" tip na en wandelde ik de Pearle binnen voor "rubberen brilhaakjes". De dame aan de balie luisterde me vriendelijk aan en overhandigde me al snel twee flexibele stokjes met een oogje. Ik bekeek het spul fronsend en vroeg me serieus af of dit zou gaan werken, maar goed baat het niet dan schaad het niet. Tot mijn grandioze verbazing waren de stokjes niet te koop, enkel te geef. Met een grote glimlach verliet ik de winkel, voor deze prijs was ik meer dan bereid de gok te nemen.

Vanmorgen voor het hardlopen de dingen om de pootjes gefrut. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik overigens wel een bril bij opzetten, gelukkig heb ik er twee. En toen op pad....en verdorie het werkt! Ik heb niet één keer mijn bril omhoog hoeven duwen. Het voelde op momenten zelfs vreemd om het niet te hoeven doen. Zie je wel dat het ook een soort van tik is geworden, dat geduw.



Het zijn vaak de kleine grote dingen waar een mens blij van wordt, en vandaag zijn dat twee gratis simpele rubberen haakjes met een oogje. Het komt dan ook vast door die haakjes dat ik vanmorgen zo lekker liep.