zondag 16 juli 2017

Zondagochtendbelevenissen

Sinds ik ben gegrepen door het hardloopvirus en sinds het standaard rondje Zuiderpark niet meer volstaat is de zondagochtend mijn loop- en ontdekmoment geworden. Anders dan de loopjes op weekdagen gaat het op zondag niet om het tempo maar om de tijd die ik aan het lopen ben. En ja, als je er dan ook nog een loop van 10 km uit kan persen op een niet al te beroerde tijd is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Vandaag ging ik verder met het ontdekken van de Rijswijkse parken en bossen...

Het is leuk om zo relatief dicht bij huis allerlei nieuwe dingen te ontdekken en op sommige momenten er zelfs geen idee van te hebben waar je nu eigenlijk bent.

En als dan midden in het bos ook nog eens de kerkklokken gaan luiden is dat gewoon hartstikke mooi.
video

En passant ook nog een ideale heuveltraining ontdekt, de spoorbrug in Rijswijk ligt precies op de route.

Vandaag ben ik een tevreden mens.

zaterdag 15 juli 2017

Waswat?

Vandaag was ik een dagje in Waspik.

Een dorp dat sinds 1997 onderdeel uitmaakt van de gemeente Waalwijk. In het verlengde van mijn vorig blog; ik geloof dat als ik in Waspik zou wonen ik tegen onbekenden toch liever zou zeggen dat ik uit Waalwijk kwam. Mooi dorp hoor, dat Waspik maar met de naam heb ik gewoon wat moeite. Het hangt in mijn associatief vermogen ergens tussen een wortel en iets schunnigs. Zal gerust aan mijn wonderlijke manier van denken liggen.

Dat ik direct teruggrijp op mijn werk komt ook een beetje door de locatie waar ik was; het binnenhof, dat verzin je toch niet op je vrije zaterdag!


vrijdag 14 juli 2017

Gebabbel

Gewoon wat gebabbel, het dient geen doel, komt nergens vandaan en gaat nergens naar toe :). Dat is het nadeel van het proberen te onderhouden van een blog; ook als je geen meeslepende grootse dingen te melden hebt moet er zo nu en dan wat gepubliceerd worden. Niet voor de lezer, die is secundair, maar vooral voor mezelf omdat anders het blog gebeuren weer te ver naar onder zakt om vervolgens vergeten te worden.

Gisteren was ik in Geldermalsen voor een gesprekje met een paar gemeentelijke en provinciale bestuurders. De gemeente is voornemens om te gaan herindelen en laat dat nu precies zijn waar ik me mee bezig hou. Geen zware dingen of grote problemen bij deze herindeling (dat is op andere plekken wel anders) dus ik kon me voorbereiden op een gezellige bijeenkomst met veel enthousiaste verhalen en torenhoge ambities voor de nieuwe gemeente. Enige minpuntje was dat mijn directeur ook mee ging, dus heen en terug minstens een uur met hem in de dienstauto. Er zijn plekken waar ik liever ben, maar goed ik heb het overleeft. En nee, het houden van een vlammende elevatorpitch is hier niet de juiste strategie, vluchten uit een auto op de A12 is vrijwel onmogelijk namelijk.

Maar goed, ik heb het overleeft, en dankzij de vakantiestilte op de weg waren we ruim een half uur te vroeg. Dus in het "centrum" maar even aan de koffie.
Met het vullen van dit blog in mijn achterhoofd toch maar even stiekem een foto gemaakt. Best lastig als je geen zin hebt om je gezelschap eventueel uit te moeten leggen wat je waarom aan het doen bent.

Na de koffie was het een kleine vijf minuten terug wandelen richting het gemeentehuis van Geldermalsen, hoera weer wat stappen toegevoegd aan mijn dagelijks streven van 10.000 stappen (soms heb ik een hekel aan mijn sporthorloge).

Zoals ik al had verwacht was het een heel leuk gesprek, met enthousiaste mensen die echt vol passie in "hun gemeente" werken. Samen met een van de aanwezige dames had ik nog een leuk momentje; ze vertelde me dat we vandaag bijna hetzelfde jurkje aan hadden gehad. Ze had er vanmorgen mee in haar handen gestaan, maar 'm toch weer teruggehangen om iets anders aan te trekken. Dank de voorzienigheid, maar persoonlijk vond ik dat ik die ochtend een betere keuze had gemaakt dan waar zij uiteindelijk op uit was gekomen.

Geldermalsen ligt in de Betuwe, wist je dat? Vanaf 2019 is Geldermalsen waarschijnlijk een dorp in de gemeente West Betuwe.

dinsdag 27 juni 2017

Ja, ik loop (hard)

Grappige van het opnieuw opstarten van een slapend blog is dat er dan ook weer nieuwe dingen geïntroduceerd moeten worden. Nieuwste ding in mijn leven is dat ik sinds 1 april (en dat is geen grap) mezelf heb geschaard onder de kudde 'hardlopers'. Compleet met echte hardloopschoenen en een sporthorloge. Ondertussen heb ik al ruim 150 kilometer versleten.

En het begon allemaal met een grapje in de sportschool. We zouden wel even meedoen met de Urban trail, een hardloopwedstrijd met een parcours van ruim 10 km door allerlei gebouwen in de stad. Na amper drie weken trainen was ik de enige die nog in staat, en bereid, was om door te gaan. De rest van de aanvankelijke enthousiastelingen was uitgeschakeld of bij gebrek aan motivering uitgestapt. Teruggeworpen op mezelf hervond ik mijn verstand en besloot dat hardlopen écht iets voor mij is en dat ik het hartstikke leuk vind maar.....dat de Urban Trail dit jaar nog iets te hoog gegrepen is. Die gaat dus op de lijst voor volgend jaar.

Dit jaar heb ik wel de royal ten gelopen, mijn eerste loopevenement en ik bleek het buiten verwachting lollig te vinden! En dus heb ik nu een lijstje met loopjes die ik wil doen dit jaar cq waar ik me al voor heb ingeschreven. Nu nog maximaal 7 km parcoursjes. Volgend jaar mag ik naar de 10 km van mezelf.

En wat lollig is, op kantoor blijkt een hele zwerm collega's, onafhankelijk van elkaar, ook allemaal hard te lopen. De maandagochtendpraatjes bij de koffieautomaat hebben ineens een heel sportief karakter gekregen.

zondag 25 juni 2017

Quote van het moment


Maar dat wist je vast al.


Facebook juweeltje

In mijn reanimatieblogje had ik het al even over facebook. Mooi medium, maar soms te vluchtig. Vooral als er een juweeltje van een reactie komt op een bericht.

Dat juweeltje kwam onlangs van mijn nicht Mariëlle. Filosofische bescheiden geest, maar oh wat kan ze soms mooi uit de hoek komen. Jammer om dat te laten verdrinken in het sociale mediageweld.

Ik berichtte over domme duif die door de open balkondeur naar binnen was gewandeld om zich vervolgens in de woonkamer te pletter te vliegen tegen het raam. Zoals te doen gebruikelijk bij fb geen woord over de "lichte" paniek die ik zelf ondervond tijdens mijn vruchteloze pogingen de duif te redden van de ondergang cq mijn woonkamer te redden van een aanval "duif".


Geweldig toch, om te kunnen bedenken dat het de wil van de duif was om onder een blauw handdoekje te eindigen...

Zo'n reactie verdient gewoon een extra plekje op het wereldwijde net

zaterdag 24 juni 2017

Pure vleierij


Ik ben een sucker voor vleierij, geef mij een compliment en ik ga me ernaar gedragen, zo eenvoudig is het. En als ik er drie keer binnen twee weken op wordt aangesproken dat mijn blogjes worden gemist, terwijl verdorie het laatste blog al meer dan een jaar geleden is en ik eerder nooit werd aangesproken op het voorgenomen stilzwijgend laten verdwijnen van dit stukje www...tsja, dan gaat er iets pruttelen. Tel daarbij op dat ik al meer dan een jaar onbewust een plekje zoek voor mijn belachelijke fascinatie (waarover straks meer) en je hebt de reden van deze reanimatiepoging.

Feestboek is ook voor mij de plek waar ik even snel mijn "wtf" momentjes deel, maar ik merk dat dat steeds minder wordt. Ik post heel gericht in een paar groepen en zo nu en dan meer algemeen. Maar zoals met alles in het leven; je krijgt wat je geeft...dus weinig enthousiasme voor het gepruttel van anderen genereert automagisch weinig enthousiasme voor mijn gepruttel. Niet erg; maar soms voelt het ondanks alles toch wat zielig zo'n fb berichtje met slechts drie likes ofzo. Of nog erger; alleen enthousiaste reacties van mensen die je niet kent, maar die dan bevriend blijken te zijn met de persoon die je in je bericht hebt getagd!
Mede daarom op dit blog nog altijd niet de mogelijkheid om te reageren, hoera!

Ok, waar we naar toe gaan, geen idee maar nu even over op mijn fascinatie...

Het IKEA krukje!

Ik heb 'm ook 











en al een aantal jaar valt me op dat iedereen 'm heeft. Hij is te zien in tv programma's, op funda (vooral vééél op funda) maar ook Riviera Maison heeft het IKEA krukje, kijk maar....

Je denkt dat het een Riviera Maison krukje is, maar eigenlijk is het gewoon een IKEA krukje (althans, voor mij dan). Soms verdenk ik het IKEA krukje er wel eens van dat het stiekem de wereld over wil nemen. Ga er maar eens op letten, het is overal!

En gewillig als ik ben, ga ik graag met het IKEA krukje mee.