zondag 8 juli 2012

Boormachine

Zo'n 41 jaar geleden, ik was nog een klein schattig elfje wat aan moeders rokken hing, kwam mijn vader ineens midden op de dag thuis. Hij had een gigantisch verband om zijn hand, ongelukje met een boormachine  die vast sloeg en door z'n vinger heen ging. Het feit dat mijn vader ineens overdag thuis kwam en dat hij een gigantisch verband om zijn hand had heeft als klein kind ontzettend veel indruk op me gemaakt. Ik kreeg prompt een nachtmerrie waarin ik droomde dat zijn hele hand er af was. Met die vinger is het nooit meer goed gekomen en met mijn angst voor boormachines ook niet echt.
Als er ergens flink geboord moest worden liep ik weg en stopte mijn vingers in mijn oren om het geluid van de boor buiten te sluiten.

Dat alles, die onberedeneerde angst voor boormachines heeft welgeteld 41 jaar geduurd. Ik moest vandaag namelijk een kast tegen de muur vastzetten (die gisteravond bijna over me heen donderde op het moment dat ik beide deuren open wilde zetten) en dat lukte niet met mijn vriendelijke accu schroefboormachientje. Dus naar de Gamma voor het ├ęchte werk
En het is me gelukt, ik ben niet weggelopen en ik heb niet mijn vingers in mijn oren gestopt. Ik heb gewoon een paar joekels van gaten geboord, daarin een paar joekels van pluggen geduwd om vervolgens de kast vast te zetten met een paar joekels van schroeven!

Zo, die staan.