zaterdag 22 november 2008

Verzamelaarsbeurs

Vandaag zijn we naar de grote verzamelaars- en platen en cd beurs geweest. Zoals we de laatste jaren steeds doen nemen Nuno en ik in de Jaarbeurshallen afscheid op de grens tussen de verzamelaars- en de platen en cd hallen. Hij duikt vervolgens onder in de platen- en cd's en ik struin de kramen met verzamel- en curiosaspullen af. Ik ben dol op deze beurs, niet alleen omdat ik er altijd wel wat leuks vind maar vooral om het mensen kijken.

Het leuke aan de mensen op zo'n verzamelaarsbeurs is dat niet alleen de kopers maar ook de verkopers zo dol zijn op hun spullen. Naar mijn idee zijn de verkopers soms zelfs zo dol op hun spullen dat ze deze eigenlijk helemaal niet kwijt willen. Zo kan het op de beurs gebeuren dat je iets wilt kopen bij een kraam maar dat de verkoper in geen velden of wegen te bekennen is. Navraag bij de naburige kraam leert me dat de standhouder zelf even aan de wandel was omdat ze gehoord heeft dat er in een andere hal iets erg interessants wordt aangeboden. Gelukkig is de buurman standhouder genegen mijn betaling aan te nemen, ik neem aan dat m'n vertrouwen in de beste man niet beschaamd is.
Sommige mensen sparen de meest afzichtelijke dingen en tellen er ook nog een kapitaal voor neer. Zo zag ik vandaag een mevrouw met een kleinood bij een kraam staan en voor mijn gevoel straalde de kitsch ervan af, de verkoopster meldt echter zonder blikken of blozen dat voor het stukje kitsch toch minstens 75 euro neergeteld moet worden. De koopster in spé is duidelijk niet zo'n grote liefhebster dat ze dit bedrag ervoor over heeft en dus legt ze, in zichzelf mompelend, het gekleurde glaswerk weer terug op de tafel. De verkoopster voelde zich duidelijk "aangemompeld" en reageert met een vinnig "tsja, het is maar net wat uw portemonnee verteld wat verstandig is". Tsja, ook liefdevolle verzamelaars kunnen soms venijnig zijn.

Zelf heb ik vandaag met een scrappersoog over de beurs gelopen. Ik was namelijk op jacht naar kant, en gezien het groeiend aantal "brocante" kramen kon ik mijn hart ophalen. Elk jaar staat er een kraam uit België, met de mooiste oude meuk aan stofjes, knoopjes, kantjes en dergelijke. Ik heb geen idee wat de gemiddelde verzamelaar ermee doet maar mijn scrappershart wordt er helemaal warm van. Daarnaast heb ik ook nog een aantal plastic LP- en single hoezen gekocht. Een LP is namelijk 12 x 12 inch, dus de plastic hoezen zijn ideale page protectors voor in een zelfgemaakt album. Ditzelfde geldt voor singles (7 x 7 inch) Voor 2 euro neem ik en passant ook nog maar 40 stukjes grijsboard van 7 x 7 inch mee. Aan het eind van mijn rondgang tref ik een kraam met allerlei troep, op die kraam vind een mapje met diverse oude "noodrantsoen-bonnen". Dus nu ben ik de gelukkige eigenaar van diverse bonnen uit de Tweede Wereldoorlog en van benzinebonnen uit de jaren 70! Ik heb nog geen idee wat ik ermee ga doen, maar ze zullen vast nog wel eens van pas komen.
Na een paar uur tref ik Nuno weer ergens tussen de stripboeken. Ook hij is tevreden met zijn buit en laat me allerlei singles en lp's zien waarvan ik echt 100% zeker ben dat hij ze al heeft. Voor de zoveelste keer begint hij me uit te leggen dat er een essentieel verschil is tussen een mono en een stereo lp, en dat de lp die thuis staat een Engelse persing is en dat de zojuist aangeschafte schat een Amerikaanse persing is waarbij het zevende en het laatste nummer net even anders zijn dan bij alle andere zelfde lp's die ooit zijn uitgebracht. Ik luister geduldig en prijs me gelukkig met het feit dat we allebei zo'n leuke hobby hebben.

Al met al dus een geslaagde dag, grappige situaties meegemaakt, leuke conversaties gehoord en als bonus nog een paar mooie items op de kop getikt.