maandag 24 november 2008

Stiekeme lol met de Donald Duck

De afgelopen week geleden kocht ik in een vlaag van jeugdsentiment weer eens een Donald Duck. Wat heb ik vroeger genoten van dat blad en wonder boven wonder, ook nu zat ik nog steeds te smullen van de belevenissen van Donald, de neefjes, Mickey, Goofy en al die andere bewoners van Duckstad. Omdat ik het zonde vind om zo'n blad als ik het uit heb zomaar bij het oud papier te gooien zoek ik meestal een leuke bestemming. Deze keer was die bestemming het rookhok op kantoor. En zie; daar gebeurt ineens iets wonderlijks.

De Donald Duck heeft duidelijk een grote aantrekkingskracht op de heren collegae, er is alleen enige schroom om het blad te lezen. Daar waar men altijd openlijk in de gratis treinkrantjes en de opiniebladen staat te lezen wordt de Donald Duck iedere keer als er iemand binnenkomt toch maar snel onder een krant weggeschoven. Sommigen zijn wat inventiever en vouwen de krant zo om het stripblaadje heen dat het lijkt alsof men zeer geïnteresseerd de krant aan het lezen is, maar ondertussen...

Op zich weet men niet hoe het stripblaadje in het rookhok is beland, en als ik dat gehannes zo zie dan lig ik inwendig helemaal in een deuk. Nooit geweten dat enkel het neerleggen van de Donald Duck me zoveel lol op zou leveren. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik er een playboy ofzo neerleg.


zondag 23 november 2008

Quote van het moment

Het is tijd om je gras te maaien als ze op het weerbericht zeggen dat er 40 cm sneeuw is gevallen, maar jouw gazon er nog altijd groen uitziet.

Dan maar een stukje schrijven..

Vanmorgen besloot de dimmer van de lamp boven de eetkamertafel ermee op te houden. Dit soort dingen gebeurt altijd op een dag dat de winkels niet open zijn (ja, in Utrecht zijn de winkels gewoon gesloten op zondag) en je er dus niet even subiet op uit kunt voor een nieuwe dimmer (en nee, wij zijn niet zo technisch dat we zo'n dimmer even openschroeven om te bekijken wat er los danwel loos is). Op zich is geen licht bij de eetkamertafel natuurlijk best gezellig, dineren bij kaarslicht enzo, ware het niet dat wij niet aan de eetkamertafel eten (dit gebeurt hier standaard op de bank voor de tv) maar dat de eetkamertafel wel het middelpunt is van al onze andere activiteiten. Hier zit ik te lezen, te scrappen en te computeren. Lichte paniek dus, aangezien het deze winterachtige herfstdagen al zo rond een uur of 14.00 te donker wordt om zonder licht te zitten. (is het je trouwens opgevallen dat het tegenwoordig in de lente zomer, in de zomer herfst en in de herfst winter is? Nu dus maar hopen dat het in de winter lente wordt!)

Al met al is het me gelukt om een spread voor een cj af te ronden, maar daarna moest ik het toch echt opgeven. Ik had natuurlijk boven op mijn eigen kamer kunnen gaan zitten, maar ja dat is ook zo ongezellig, dus heb ik maar een staande lamp van mijn kamer boven gehaald en zo zit ik nu gezellig aan een ietwat schemerige tafel dit stukje te typen.

De sneeuw van vandaag is helemaal fantastisch! In eerste instantie bleef het niet liggen maar later op de dag kwam dat helemaal goed. Kyra en Pip vonden al die nattigheid die blijft liggen helemaal niets.

Mag ik alsjeblieft weer naar binnen??

Kyra trok later wel wat bij toen ze doorkreeg dat sneeuwballen toch wel heel wonderlijke dingen zijn..vrouwtje gooit iets naar me toe en op het moment dat het de grond raakt is het ineens weg, dat is vreemd!

De sneeuw bleef helaas pas echt liggen toen het al vrij donker was buiten. Ik heb toch nog geprobeerd een paar foto's ervan te maken want je weet nooit wanner het weer gaat sneeuwen in dat gekke kikkerlandje van ons. De vorige sneeuw was trouwens in april, met Pasen!

Ik hoop wel dat morgenochtend deze fantastische sneeuwmassa als sneeuw voor de zon is verdwenen. Ik heb namelijk geen sneeuwbestendig schoeisel passend bij mijn kantoorkleding.

Liefs,
Elvy

zaterdag 22 november 2008

Quote van het moment

De meeste verzamelaars lijken op mensen die kersen eten: ze beginnen met de beste eruit te pikken, maar op den duur eten ze alles

Verzamelaarsbeurs

Vandaag zijn we naar de grote verzamelaars- en platen en cd beurs geweest. Zoals we de laatste jaren steeds doen nemen Nuno en ik in de Jaarbeurshallen afscheid op de grens tussen de verzamelaars- en de platen en cd hallen. Hij duikt vervolgens onder in de platen- en cd's en ik struin de kramen met verzamel- en curiosaspullen af. Ik ben dol op deze beurs, niet alleen omdat ik er altijd wel wat leuks vind maar vooral om het mensen kijken.

Het leuke aan de mensen op zo'n verzamelaarsbeurs is dat niet alleen de kopers maar ook de verkopers zo dol zijn op hun spullen. Naar mijn idee zijn de verkopers soms zelfs zo dol op hun spullen dat ze deze eigenlijk helemaal niet kwijt willen. Zo kan het op de beurs gebeuren dat je iets wilt kopen bij een kraam maar dat de verkoper in geen velden of wegen te bekennen is. Navraag bij de naburige kraam leert me dat de standhouder zelf even aan de wandel was omdat ze gehoord heeft dat er in een andere hal iets erg interessants wordt aangeboden. Gelukkig is de buurman standhouder genegen mijn betaling aan te nemen, ik neem aan dat m'n vertrouwen in de beste man niet beschaamd is.
Sommige mensen sparen de meest afzichtelijke dingen en tellen er ook nog een kapitaal voor neer. Zo zag ik vandaag een mevrouw met een kleinood bij een kraam staan en voor mijn gevoel straalde de kitsch ervan af, de verkoopster meldt echter zonder blikken of blozen dat voor het stukje kitsch toch minstens 75 euro neergeteld moet worden. De koopster in spé is duidelijk niet zo'n grote liefhebster dat ze dit bedrag ervoor over heeft en dus legt ze, in zichzelf mompelend, het gekleurde glaswerk weer terug op de tafel. De verkoopster voelde zich duidelijk "aangemompeld" en reageert met een vinnig "tsja, het is maar net wat uw portemonnee verteld wat verstandig is". Tsja, ook liefdevolle verzamelaars kunnen soms venijnig zijn.

Zelf heb ik vandaag met een scrappersoog over de beurs gelopen. Ik was namelijk op jacht naar kant, en gezien het groeiend aantal "brocante" kramen kon ik mijn hart ophalen. Elk jaar staat er een kraam uit België, met de mooiste oude meuk aan stofjes, knoopjes, kantjes en dergelijke. Ik heb geen idee wat de gemiddelde verzamelaar ermee doet maar mijn scrappershart wordt er helemaal warm van. Daarnaast heb ik ook nog een aantal plastic LP- en single hoezen gekocht. Een LP is namelijk 12 x 12 inch, dus de plastic hoezen zijn ideale page protectors voor in een zelfgemaakt album. Ditzelfde geldt voor singles (7 x 7 inch) Voor 2 euro neem ik en passant ook nog maar 40 stukjes grijsboard van 7 x 7 inch mee. Aan het eind van mijn rondgang tref ik een kraam met allerlei troep, op die kraam vind een mapje met diverse oude "noodrantsoen-bonnen". Dus nu ben ik de gelukkige eigenaar van diverse bonnen uit de Tweede Wereldoorlog en van benzinebonnen uit de jaren 70! Ik heb nog geen idee wat ik ermee ga doen, maar ze zullen vast nog wel eens van pas komen.
Na een paar uur tref ik Nuno weer ergens tussen de stripboeken. Ook hij is tevreden met zijn buit en laat me allerlei singles en lp's zien waarvan ik echt 100% zeker ben dat hij ze al heeft. Voor de zoveelste keer begint hij me uit te leggen dat er een essentieel verschil is tussen een mono en een stereo lp, en dat de lp die thuis staat een Engelse persing is en dat de zojuist aangeschafte schat een Amerikaanse persing is waarbij het zevende en het laatste nummer net even anders zijn dan bij alle andere zelfde lp's die ooit zijn uitgebracht. Ik luister geduldig en prijs me gelukkig met het feit dat we allebei zo'n leuke hobby hebben.

Al met al dus een geslaagde dag, grappige situaties meegemaakt, leuke conversaties gehoord en als bonus nog een paar mooie items op de kop getikt.

vrijdag 21 november 2008

Quote van het moment

Aan iedereen die pretendeert tussen de regels door te lezen: daar staat niets!

dinsdag 18 november 2008

Samen snoepen

Als wij klaar zijn met eten en de borden in de vaatwasser zijn gezet is het tijd voor een hondensnoepje. De laatste tijd kregen de honden toch ongemerkt steeds meer en steeds grotere kluifjes. Je kent dat wel, bezig met koffie te maken, even een doekje over het aanrecht en het gasfornuis en onderwijl stop je weer een bullepeesje, pensstaafje en stukje long in die smachtende hondenbekkies.
Op een gegeven moment drong het tot mij door dat we de hondjes aan het vetmesten waren en dat het krijgen van een kluifje geen feest maar een gewoonte geworden was.

Ik heb subiet de rem gezet op deze gedachteloze toestop acties en van het snoepje na het eten weer een feest gemaakt.
En zo zitten we dus elke avond gezellig samen in de keuken op de grond kleine pens trainertjes te snoepen.

De hondjes blijken deze aandacht en kleine snoepjes véééél leuker te vinden dan die gedachteloos toegestopte hompen snoep. En ik trouwens ook!
(en ja, de keukenvloer moet nodig weer gedweild worden)

maandag 17 november 2008

Quote van het moment

Als je je met de stroom laat meevoeren kijk dan wel een beetje uit bij het afvoerputje.

Proeflapjes

Als ik nieuwe verfjes, inktjes of stempels heb dan wil ik daar meestal zo snel mogelijk mee aan de slag. Beetje experimenteren met de (on)mogelijkheden van de nieuw aangeschafte spulletjes of van de her en der opgedane technieken.
Dit resulteert bij mij meestal in een stapel "proeflapjes". Maar ja, naarmate ik meer dingen lees (en koop) komen er ook steeds meer experimenten en dus proeflapjes bij. Daarom heb ik bedacht dat mijn proeflapjes verwerkt kunnen worden op kaartjes. Lumineus idee natuurlijk, maar wat doe je daarna met die kaartjes?

En daar heeft ene Karin nou de ideale oplossing voor bedacht; de sent a birthdaycards blog. Deze blog is echt helemaal leuk. Zodra er weer verjaardagen aankomen krijg ik een mailtje en kan ik, afhankelijk van de tijd die ik heb, graven in mijn voorraad of nieuwe kaartjes maken.

Afgelopen weekend had ik weinig tijd om te scrappen maar wel tijd om kaartjes te maken. Ik had nog een paar proeflapjes liggen met stempels, probeerstels met m'n inktense potloden en nog wat "inkt- en glimmermist probeersels". De kaartjes links op de foto heb ik vandaag naar respectievelijk Amerika en Engeland gestuurd. Het meest rechter kaartje gaat deze week naar iemand in Nederland.


zaterdag 15 november 2008

Peper(ge)noten

Eindelijk is het dan zover, Sinterklaas is sinds vandaag in het land. Hoewel de pepernoten al sinds september in de supermarkt liggen heb ik me weten in te houden. Een paar jaar geleden, toen ik me begin november al zo misselijk aan pepernoten en marsepein had gegeten dat ik op het moment van de intocht van Sinterklaas geen pepernoot meer kon zien heb ik met mezelf deze afspraak gemaakt. Ik mag pas aan de pepernoten als de Sint écht in het land is.
Vanmiddag stortte ik dus juichend een zak met strooigoed leeg in een bakje. Het grote genieten kan beginnen!
Het bakje staat gezellig op tafel en zo nu en dan pak ik tijdens het langslopen een pepernoot, hm...lekker! Later op de middag lekker even de kranten lezen met een kopje thee, het bakje met pepernoten staat gezellig naast me.
In gedachten complimenteer ik mezelf ermee dat ik heb gewacht tot de juiste datum, nu zijn ze lekker en blijf ik ze op z'n minst tot 5 december ook nog lekker vinden.

Er is echter één ding wat ik niet zo goed heb aangepakt, ik heb namelijk maar één zakje gekocht







donderdag 13 november 2008

Quote van het moment

Het leven
Wat doe je; laat je je vermaken of maak je er zelf iets van?

Loesje
(ja, ik heb vooruit gekeken op de kalender)

Okay, waar is de verborgen camera?

Op woensdag ben ik altijd vrij. Zalig zo'n dagje lekker voor mezelf. Gisteren ben ik even de stad in geweest en toen ik langs de kledingwinkel SPS liep viel mijn oog op een kledingrek met daarboven een groot bord "€ 25,00". Laat op dat kledingrek nou precies de rok hangen die ik al een tijdje zocht!
Ik wandel naar binnen, bekijk achteloos de rokken op het rek, ja hoor mijn maat hangt er nog tussen. Onderweg naar de paskamer ook nog maar een vest meegenomen, eigenlijk boven m'n budget maar in combinatie met de rok toch een leuk setje om te passen. Bij de SPS in Utrecht hebben ze in de paskamers geen passpiegels, dus ik moet het hokje uit om te kijken hoe de rok staat. Ik haat dat, vooral omdat mijn benen niet voorbereid waren op een rokken-pas-sessie (lees; iets te duidelijk zichtbare stoppels!). Gelukkig blijft het winkelmeisje op gepaste afstand en zit de rok als gegoten.
Het vest is een ander verhaal, gewoontegetrouw trek ik voor bovenkleding meestal een wat grotere maat uit het rek (brede schouders), maar deze maat is iets te groot. Omdat ik het vest toch wel erg leuk vind wandel ik in spijkerbroek en t-shirt de winkel door om het vest om te ruilen voor een kleinere maat. Helaas voor mij (en gelukkig voor mijn portemonnee) kent dit vest slechts twee maten "te klein of te groot". Klaar met passen doe ik de gordijnen van het pashokje open en wil ik mijn spullen bij elkaar pakken om de rok af te rekenen. Op dat moment komt het winkelmeisje naar me toe samen met een Engels sprekende man. Of ze me een vreemde vraag mag stellen. Nou wordt ik altijd vrij nieuwsgierig van vreemde vragen dus antwoord ik bevestigend. Wat blijkt, de Engels sprekende man wil een bloesje en een bustier voor zijn vrouw kopen maar hij weet haar maat niet. En laat hij nou stom toevallig mij in de winkel hebben zien lopen in mijn t-shirtje, volgens hem heb ik exact hetzelfde figuur als zijn vrouw, dus welke maat ik van boven heb. Slik...., zo'n vraag stel je een dame toch niet! Even heb ik zoiets van "word ik hier in de maling genomen of is dit serieus.." Ik besluit op de vraag in te gaan en verschaf de gevraagde informatie. De verkoopster, de man en ik staan met een zwart bloesje en een bustier te kijken of het mij zou passen. Het bloesje wordt tegen mijn rug gehouden, de bustier rond mijn taille en ribbenkast en we twijfelen en twijfelen. Ik besluit voor mezelf dat als ze me vragen om de kledingstukken aan te trekken ik ga vragen waar de verborgen camera hangt want het wordt steeds meer een klucht. Gelukkig, of misschien ook wel helaas, komen we er uit zonder dat mij gevraagd wordt de kleding ook daadwerkelijk aan te trekken. Ik word vriendelijk bedankt en ik wens de man een vrouw die blij zal zijn met de keuze. Daarna reken ik af en verlaat de winkel, bij mezelf denkend "dit is een leuk stukje voor m'n blog".

zondag 9 november 2008

Quote van het moment

Daarom hebben auto's een bumper en potloden een gummetje; mensen maken nu eenmaal fouten

Eigenlijk té erg

Wat doe je op een koude winderige zondag. Je hebt verder geen afspraken of andere verplichtingen en je weet dat er in je woonplaats een hele leuke hobbybeurs gehouden wordt. Je weet dit omdat je er afgelopen woensdag al naar toe bent geweest.....
Dan ga je dus gewoon nog een keer om alsnog al die dingetjes te kopen waarvan je sinds woensdag al spijt had dat je ze niet meegenomen had!

De rest van dit jaar mag ik van mezelf helemaal niets meer kopen op scrapgebied, maar dat heb ik er wel voor over want ik heb genoten vandaag!

Ik ging vooral voor het A4 cardstock en voor een groot acrylblok (sommige stempels die ik woensdag heb gekocht waren te groot voor de blokken die ik had.) De inktense potloden van Derwent stonden woensdag al op m'n lijstje maar toen vond ik ze nergens, vandaag gelukkig wel! Onder de potloden liggen twee ontzettend handige opbergdingetjes voor brads en eyelet. Deze vond ik met dank aan Monique!

Al met al ben ik een tevreden en gelukkig mens

Quote van het moment

Geluk is erg onwiskundig;
Je moet het delen om het te vermenigvuldigen!

vrijdag 7 november 2008

woensdag 5 november 2008

Luilekkerland

Vandaag ben ik naar de Kreadoe geweest. Het spande er nog even om, want gisteren lag ik met koorts op bed. Vanmorgen was ik koortsvrij en voelde ik me redelijk. Ik loop nog wel gigantisch te snotteren en te hoesten en proesten, maar ik had zoiets van "ik probeer het gewoon". En dat werkte redelijk goed uit. Gewapend met zakdoekjes, ibuprofen, anta flu, een flesje water en twee pakjes evergreen ging ik op pad om stipt om 10.00 uur voor de deur van de beurs te staan.

En het was leuk! Het was een waar luilekkerland voor "papier- en stempelverslaafden" als ik. Ik heb er uiteindelijk tot een uur of twee rondgelopen en ik ben niet één keer het beursterrein afgeweest omdat ik zo nodig een sigaret wilde roken (komt natuurlijk ook een klein beetje door de keelpijn, maar toch!). Wat ik wel een nadeel vond was dat de stands niet geclusterd stonden, dus tussen alle borduurgarens, quilt- en poppenmaakkramen moest ik speuren naar de scrap- en stempelstands. Ik heb aardig wat wensen van mijn lijstje kunnen verwezenlijken en ik kan de rest van de maand zo ongeveer geen cent meer uitgeven, dus dat zegt genoeg.
Eenmaal thuis had ik alsnog spijt van een aantal dingen die ik toch niet gekocht had, bijvoorbeeld uit verkeerde zuinigheid. In eerste instantie had ik me bedacht dat ik dan zondag nog maar een keer naar de beurs moest. Uiteindelijk heb ik mijn verstand laten gaan boven mijn hebberigheid, ik ga zondag dus niet nog een keer. Maar of ik eind van de maand de beurs in Rijswijk oversla is nog maar de vraag......
Ik heb voor de aardigheid toch ook nog maar wat foto's gemaakt van mijn buit.


maandag 3 november 2008

Quote van het moment

Hindernissen; dat zijn die vreselijke dingen die je ziet als je het doel even uit het oog verliest

Verwachtingsvol als een kind

En toch doet dat scrappen iets wonderlijks met me, ik word er weer een beetje kind van..
Zo zag ik de afgelopen weken uit naar de happening in Nuland zoals ik vroeger als kind kon uitkijken naar bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje waar ik voor was uitgenodigd.
De volgende happening waar ik al tijden met kinderlijk verlangen naar uitkijk is de Kreadoe. Dit verlangen is te vergelijken met mijn eigen verjaardag vroeger of bijvoorbeeld Sinterklaas. Hoewel ik nu zelf diep in de buidel zal moeten tasten omdat ik al die cadeautjes zelf af moet rekenen voelt het exact hetzelfde.
Ik weet ook nu al dat als ik woensdag met mijn buit thuiskom en alles op de eetkamertafel heb uitgestald dat het voor mijn gevoel allemaal cadeautjes zijn die daar op tafel liggen.

Zalig, op m'n 41ste toch weer die blije gevoelens van een kind van 11 kunnen beleven!

zondag 2 november 2008

Quote van het moment

Toch wel lekker zo'n generatiekloof waar je van alles in kunt donderen
(Loesje)

Snot

Er is gisteren tijdens het o zo gezellige scrap event blijkbaar iemand iets verloren en ik heb het, zonder me er op dat moment van bewust te zijn mee naar huis genomen....
Helaas gaat het hier om verkoudheidsbacillen die zich afgelopen nacht eens even goed in mijn lijf hebben genesteld en voorlopig blijkbaar nog niet van plan zijn te vertrekken.

Ik zit hier nu dus heel zielig met een heleboel zakdoekjes om me heen te snotteren dat het een lieve lust is, bah!

zaterdag 1 november 2008

Quote van het moment

"In de kunst wordt nog heel wat meer discipline vereist dan in het leger."

I have been working like a dog

Ik heb me vandaag te pletter gewerkt en ik kreeg er geen cent voor betaald. Erger nog, ik heb ervoor betaald om me af te laten beulen door een dame met vlechtjes in en een oranje boerenzakdoek op heur haar. En ik heb ervan genoten!

Deze vrijwillige marteling heette de "Piens Album Track" en het resultaat van de dag is de grote lijnen van een heel leuk scrap album. Meer dan 20 lay-outs heb ik gemaakt. En weet je wat het erge is....ik denk dat ik vanavond nog even ga kijken of ik het album verder af kan maken.

Toen ik zo rond een uur of 19.00 vanavond thuis kwam was ik compleet afgedraaid. Het was mijn eerste lange rit in het donker, het regende en tussen Nuland en Utrecht waren ook nog eens de nodige wegwerkzaamheden. (stom woord eigenlijk weg-werk-zaam-he-den, de werkzaamheden zijn alles behalve weg ze zijn gewoon hartstikke aanwezig). Ik was erg blij met Monique's aanwezigheid in de auto. Ze kon zo nu en dan me heel droog waarschuwen dat de toegestane maximum snelheid iets lager was dan mijn persoonlijke snelheid en, nog belangrijker...ze kon voor me kijken of ik aan de rechterkant van baan kon wisselen. Daarbij gaf ze me ook ruim op tijd aan dat het verstandig was om de linker of de rechterrijbaan te kiezen. De navigatie die ik heb is duidelijk ingesteld op wat meer geoefende rijders...Voor mijn gevoel kilometers nadat een bepaalde verkeerssituatie zich voordoet geeft die navigatie pas aan dat ik de linker of de rechterbaan moet kiezen.

Maar goed, ik heb geen brokken gemaakt en bij thuiskomst vormden twee blije hondjes en een toch wel ietwat opgeluchte Nuno een waar welkomstcomité.
En wat doe je dan, als compleet overwerkte, ietwat misselijk van alle tum-tummetjes zijnde en volledig uitgeputte scrapster....
Juist.....dan ga je eerst even in bad!