vrijdag 31 oktober 2008

quote van het moment

"Sinds we over al die vrije tijd zijn gaan beschikken, moeten we in de resterende tijd hard werken om onze hobby's te kunnen betalen."

Vrijdagavond, wat zal ik eens gaan doen?

Vrijdagavond, gewoonlijk de avond waarop ik lekker al m'n scrapspullen te voorschijn haal om lekker te fröbelen. Meestal blijven de spullen dan het hele weekend op de eetkamertafel liggen omdat ik op zaterdag en zondag ook nog wel tijd vind om even te fröbelen. Vandaag is het echter anders, vandaag heb ik zelfs alle spullen die gewoonlijk in een hoekje naast de tafel staan opgeruimd. Wat is er aan de hand? Is de verslaving eindelijk over, is de inspiratie op, ben ik ziek?
Nee hoor, ik ga gewoon morgen me een hele dag uit de naad werken op scrapgebied! Als ik de verhalen van mensen die dit eerder hebben meegemaakt mag geloven dan zit ik morgen in een zaal met tig medescrapsters om me geheel vrijwillig aan een bijna militair scrapregime over te leveren. Resultaat van dit strafkamp zou moeten zijn dat ik een stuk of 25 lay-outs af heb aan het eind van de dag!
Mijn tassen staan gepakt, ik heb zelfs een emmertje met snoep bij me, het lijkt wel alsof ik op schoolreisje ga :-)

Als ik morgenavond nog puf heb zal ik het resultaat van m'n dagje speedscrappen fotograferen en op m'n log zetten met een impressie van m'n dag.

zondag 26 oktober 2008

Zondagswerk is niet sterk

Omdat ik niet kon kiezen (hé, what's new) wat ik wilde, een uurtje later naar bed of een uurtje later opstaan heb ik beiden maar gedaan (zie daar je antwoord Annemarie). Toch wel makkelijk als je de rest van de dag toch geen afspraken hebt. Ik vond het vandaag een perfecte dag om een lay-out (of eigenlijk een spread) te maken over de flutzomer van dit jaar...

Ik weet nog niet of ik helemaal tevreden ben over deze spread. De kleuren zijn heel anders dan wat ik gewoonlijk gebruik en ik heb nog niet echt het gevoel dat er een eenheid in zit. Maar goed, alles zit vastgeplakt dus beter dan dit wordt het niet (daarmee heeft de spread gelijk een fraaie gelijkenis met de zomer van afgelopen jaar dus wat dat betreft komt alles toch weer samen)

Ik had nog wat anders leuks vandaag. Mijn moeder belde, ze had de kleinkinderen op bezoek en mijn jongste (en liefste want enige) nichtje had een zwart met witte plo sjaal gekocht en was daar erg wijs mee. Mijn moeder wist haar te melden dat ze van mij nog een rode plo sjaal in de kast had liggen.....En dus werd ik vanmiddag gebeld door m'n nichtje of zij mijn plo sjaal mocht hebben. Ze heeft 'm van me gekregen onder voorwaarde dat ik een foto van haar krijg waarop ze de plo sjaal draagt. Ben benieuwd of dat een scrapwaardige foto oplevert (vast wel!)

zaterdag 25 oktober 2008

quote van het moment

Ingang van de wintertijd.
Wat zal ik eens gaan doen; vanavond een uurtje later naar bed of morgen een uurtje later opstaan.

vrijdag 24 oktober 2008

Lay-out van het naambordje op onze voordeur

Een paar maanden geleden schreef ik het verhaal over het naambord(je) op onze voordeur. Vanavond heb ik een lay-out over dit thema afgemaakt.Soms lijkt het wel alsof ik alles op vergroot formaat heb; fietsmandjes, naambordjes. Maar ja, dit soort dingen zijn natuurlijk wel het meest dankbaar om te scrappen.

Weekend!

He he, het is eindelijk weer weekend. Lekker twee dagen doen waar ik zin in heb. Het was vanmiddag de bedoeling dat mijn weekend op z'n minst een half uurtje eerder in zou gaan dan gewoonlijk, maar helaas gooide het openbaar vervoer in Utrecht roet in het eten.
Het was al gierend druk op de St. Jacobsstraat waardoor de bus over een stuk van 500 meter ongeveer 10 minuten deed, hierdoor werd mijn "eerder naar huis" gevoel al flink bekort.
Het sluitstuk volgde in Zuilen, zo'n twee haltes voor mijn thuishaven is er een versmalling in de weg die ervoor moet zorgen dat automobilisten niet te hard rijden. Helaas is deze versmalling regelmatig onderwerp van verkeersruzies, er is namelijk niet met borden geregeld wie eerst mag.......
Het is me al eens eerder overkomen dat ik in een bus zat waarvan de chauffeuse vond dat zij voorrang had op de tegenligger. Deze chauffeuse pakte destijds doodleuk een puzzelboekje uit haar tas om zo de tijd te doden totdat de tegenligger eieren voor z'n geld koos en een stukje achteruit reed.
Ik zat vanmiddag niet in de bus des aanstoods zelf maar in een tegemoetkomende bus, en op het moment dat wij aan kwamen rijden was er al een aardige opstopping ontstaan. Helaas voor de rest van het verkeer zat er in dit geval in de auto iemand die echt niet van plan was ruimte te maken voor de bus. Na zo'n 5 minuten gewacht te hebben ben ik maar uitgestapt om de rest van mijn reis in de regen (!) te voet af te leggen. Gelukkig bleek dit achteraf een goede keuze want op het moment dat ik, na thuiskomst, weer de deur uit liep om de hondjes uit te laten kwam de hele colonne stadsbussen net de hoek omrijden.
Maar zo werd het vroege begin van mijn weekend in no time teniet gedaan, helaas.

woensdag 22 oktober 2008

Quote van het moment

"De werkelijkheid is een trap die niet omhoog gaat en ook niet omlaag.
We komen niet van onze plaats: vandaag is vandaag, het is altijd vandaag."

Weer een lo van m'n jaaralbum af

Deze woensdag eens even niet druk in huis, tuin of wat dan ook gewerkt. Ik had dringend behoefte aan een dagje "niets moet, alles mag". Daarom vanmorgen ook geen wekker gezet (ik probeer meestal op woensdag om een uur of 08.00 uur op te staan omdat ik het anders zo zonde van m'n vrije dag vind) waardoor ik zalig uitgerust pas rond 09.00 uur uit m'n bedje rolde, zalig!
En hoewel het me moeite kostte heb ik vandaag alleen maar leuke dingen gedaan, lekker lang met de hondjes gelopen en gespeeld en weer een pagina voor m'n jaaralbum gescrapt. Dit keer waren de foto's van onze Dombeklimming aan de beurt. (ik heb begrepen dat als je een echte Utrechter bent dat je dan de Dom niet beklimt, maar ja wij zijn echte import dus dan mag het)

zondag 19 oktober 2008

maandag 13 oktober 2008

Quote van het moment

Soms is het beter achteraf vergiffenis te vragen dan vooraf toestemming


Een goede daad die niet door iedereen werd gewaardeerd

Ik stap vanavond de intercity tussen Den Haag en Utrecht in. Tegenover een dame van, ik vermoed, Ghanese afkomst is nog een plekje vrij. Ik ga zitten en wacht tot de trein vertrekt. De dame tegenover me is bezig met haar mobiele telefoon en een briefje, ze slaakt zo nu en dan een diepe zucht, toetst opnieuw het nummer op het briefje in en gaat steeds wanhopiger kijken. Op het moment dat de trein vertrekt liggen telefoon en briefjes op het kleine tafeltje bij het raam en kijkt de dame diepe zuchten slakend ietwat sip uit het raam.
Na een paar minuten richt ze zich op en vraagt of ik haar wil helpen. Wat blijkt, ze probeert het beltegoed van haar pre-paid card op te waarderen en dat lukt niet. Ik schiet in een lichte paniek, want hoewel ik redelijk met mijn eigen telefoon overweg kan ben ik beslist geen held als het op mobiele communicatietechnieken aankomt. Ik bekijk de informatie op het papiertje dat ze me voorhoudt en bekijk de telefoon die ze nog steeds stevig in haar handen heeft. Uit haar antwoorden op mijn vragen blijkt dat ze al diverse malen het nummer op het briefje heeft gebeld maar dat ze telkens in het verkeerde menu terecht komt. Ik wijs haar erop dat het opwaarderen ook per sms kan. Ze is het met me eens; dat gaan we proberen. Na een aantal pogingen van haar kant blijkt dat dit ook niet gaat lukken.
Ik ben beter in doen dan in uitleggen, dus ik stel vervolgens voor dat ik het nog een keer zal proberen. Aangezien het sms'en blijkbaar niet gaat -ik heb er zo ongeveer met m'n neus bovenop gezeten toen ze het probeerde- besluit ik het nummer op het briefje te bellen en op die manier op te waarderen, jaren geleden heb ik het tenslotte zelf ook op die manier gedaan......Helaas, ook mij lukt het niet, ergens in de menukeuze gaat er iets fout. Mogelijk dat de toetsen van het telefoontoestel (waarvan het scherm ook al aardig beschadigd is wat een en ander niet gemakkelijker maakt) niet helemaal goed meer zijn waardoor de keuze bij de computer niet goed doorkomt. Uiteindelijk geef ik het, ergens tussen Zoetermeer en Gouda, op en zeg ik haar sorry maar dat het mij ook niet lukt en dat ze straks in Utrecht maar even langs de Vodafone winkel moet gaan en dat zij haar wel verder zullen helpen (yeah, sure we komen om tien voor zes op Utrecht CS aan, onmogelijk om dan voor zes uur in een Vodafone winkel te zijn).
Ik sluit mijn ogen en probeer weg te glijden in de cadans van de trein. Helaas, het opwaardeerprobleem blijft door mijn gedachten gaan en weerhoudt me van mijn zo geliefde hazeslaapje. Ik blijf maar prakkizeren over het mislukte oplaadgebeuren. Misschien moet ze wel heel dringend iemand bellen, zit er nu iemand te wachten op een telefoontje..een kind..een geliefde...een moeder..een broer...een zus...Mijn fantasie slaat op hol, slapen komt er op deze manier echt niet meer van.
Zo ergens voor Gouda ga ik rechtop zitten, ik kijk even naar de dame tegenover me. Ze staart ietwat sip uit het raam. Ik begin tegen haar te praten en zeg dat ik het niet uit kan staan dat het niet lukt met dat opladen en dat ik het nog een keer wil proberen. In eerste instantie snapt ze me niet, maar uiteindelijk begint ze met een brede grijns in haar tas te graven en komen telefoon en briefje weer tevoorschijn. Dit keer heb ik gelukkig beide attributen in mijn handen en kijkt de dame enkel geïnteresseerd toe. En ineens heb ik een helder moment....."verzenden" staat ook gelijk aan "bellen"! Dus; het te bellen nr. tussen sterretjes, dan het opwaardeerkaartjesnummer gevolgd door een hekje en dan het groene "telefoonopneemtoetsje".......ik kijk vol spanning naar wat er op het scherm gebeurd, en ja hoor, gelukt! Blij laat ik de dame de melding zien dat haar pre-paid card succesvol is opgewaardeerd. De dame kijkt me opgelucht aan en bedankt me van harte. Tevreden met mezelf zak ik onderuit, ik heb een goede daad gedaan en kan met een gerust hart toch nog even mijn hazeslaapje doen. Nee dus, de dame tegenover me had blijkbaar haar beltegoed zo dringend nodig om iemand de huid vol te schelden, in het Frans welteverstaan.
Ik open mijn ogen en zie de hele treincoupé verstoord naar mij kijken met zo'n blik van "je wordt bedankt!

donderdag 9 oktober 2008

Mijn fietsmand(je)

In mei van dit jaar heb ik eindelijk mijn felbegeerde bagagerek voor voorop de fiets gevonden compleet met een bijpassende mand. Ideaal!

Dit fietsmandje zorgt ervoor dat ik vaak toch gewoon lekker de fiets pak ondanks dat ik mijn rijbewijs heb. Ik hoef me namelijk niet echt zorgen te maken of ik wel voldoende ruimte heb op spullen te vervoeren op de fiets (alhoewel ik bij bezoekjes aan zaken als tuincentra en ikea tegenwoordig toch liever de auto neem).

Gisteren had ik eindelijk eens de tijd om een lo te maken van deze foto's, dus vandaar dat ze nu ineens voorbij komen

dinsdag 7 oktober 2008

Qoute van het moment

Chaos is het woord dat we bedacht hebben voor een orde die we niet begrijpen

Kijken en filosoferen

Als ik op kantoor uit het raam kijk dan zie ik een grote bouwput. Als alles gaat zoals gepland dan is die bouwput ergens in 2012 verworden tot de nieuwe kantoren van het ministerie van BZK en Justitie. Maar zover is het nog lang niet. Vanaf de 8e etage van de huidige BZK toren zie ik hoe de allerlaatste restanten van "de zwarte madonna" verwijderd worden.
Met graafmachientjes en bouwkranen worden de laatste fundamenten uitgegraven en opgetakeld om uiteindelijk weer plaats te maken voor nieuwe fundamenten. Zonder al te veel moeite kun je zo een dag voor het raam doorbrengen, kijkend naar een soort live voorstelling van "bob de bouwer".

Nu zijn er genoeg grapjes over ambtenaren die gaan over uit het raam kijken dus daar waag ik me verder niet aan.
Onze waterkoker staat echter in de vensterbank, dus zo nu en dan kan ik niet ontkomen aan een blik op de bouwwerkzaamheden en vandaag zag ik daar beneden in die bouwput iets wat me deed beseffen dat ambtenaren en bouwvakkers eigenlijk hetzelfde soort werk doen....

De bouwplaats is verdeeld in twee kavels, de kavel die het verst weg ligt is al wat verder gevorderd. Op de dichtstbijzinde kavel zijn ze, zoals ik al aangaf, bezig met het uitgraven van oude fundamenten. Het zand wat hierbij vrij komt wordt keurig in een vrachtwagen gestort en afgevoerd. Op het andere kavel zijn ze al in de fase van "creëren". Hier worden geen palen uit de grond gehaald maar juist in de grond gestampt en in plaats van het weghalen van zand wordt hier juist zand gestort. Vlak naast elkaar zie je vrachtwagentjes af en aan rijden. De ene voert zand af van plek a en de andere voert zand aan naar plek b.

Zo op het eerste gezicht ziet het er ontzettend onlogisch uit en ik verbaas me iedere keer over het feit dat al die bouwvakkers blijkbaar exact weten wat ze aan het doen zijn en allemaal een functie hebben daar in die bouwput.

Misschien is het met werken bij de overheid ook wel zo.....het lijkt onlogisch en geldverspilling maar uiteindelijk heeft het allemaal een functie.

zondag 5 oktober 2008

Quote van het moment

Herinner je gisteren
Droom over morgen
Maar Leef vandaag!

En ineens is het alweer zondagavond

Ik heb een regenachtig maar fijn weekend gehad de afgelopen dagen. Precies zoals ik me had voorgenomen heb ik twee dagen lekker gefröbeld en niet al te veel tijd achter de pc doorgebracht. Ik heb een kaartje gemaakt voor de kaartenswap op http://first-swap-blog.blogspot.com/. Het thema was herfst, en met dit weer was er inspiratie genoeg.

Dit is het kaartje wat ik heb gemaakt voor de swap. Lekker winderig en met herfsttinten. De magnolia heb ik deels ingekleurd met potlood en terpetine en deels met "paper piecing".

Ik heb afgelopen week ook nog mijn kaartje ontvangen voor de kaartenswap met het thema 1-2-3. (opdracht was om 3, 2, 1 ding te verwerken in het kaartje.

Dit is het kaartje wat ik mocht ontvangen van Donna, ze heeft 1 brad, 2 bloemen en 3 gems verwerkt in het kaartje. Ik vind 'm erg leuk. Donna kon niet weten dat ik gek ben op elfjes (zal wel door m'n naam komen :-) ) maar het kaartje was dus helemaal mijn stijl!

Verder heb ik vandaag nog een lay-out op A4 formaat afgemaakt, ook weer voor een swap, dit keer de maandelijkse fotoswap van het forum van Piens Atelier. De komende tijd kan ik weer eens voor mezelf gaan scrappen want ik ben nu behoorlijk bij met alle swaps en cj's etc. etc.
Zaterdagavond nog een zeer wonderlijke ervaring, ik heb een miniconsult gehad van een soort medium. M'n zwager en zijn vrouw hadden een soort tupperware party georganiseerd, maar in plaats van tupperware kon je voor 7,50 een kwartiertje in een afgesloten ruimte een soort mini consult met een medium hebben. Was toch wel indrukwekkend hoor! Nou sta ik toch al redelijk open voor dat soort zaken al is het met het nodige cynisme, maar tijdens dit mini consult heb ik toch wel zaken te horen gekregen die heel wonderbaarlijk zijn. Zo wist zij bijvoorbeeld dat de roots van de familie aan mijn moeders kan in noord Italië liggen. (en nee, de gastheer en -vrouw wisten dat niet). Volgens haar vond mijn oma mij een zeer wijs kind en volgt zij (ze is al een jaar of 25 geleden overleden) mij op een afstandje nog steeds. Ik heb van het medium het advies gekregen om naar een boekhandel hier in Utrecht te gaan, als ik de boekhandel binnen loop moet ik aan de rechter kant van de winkel kijken en dan zal ik een boek vinden wat antwoord geeft op al mijn vragen.....wordt vervolgd dus!

woensdag 1 oktober 2008

Quote van het moment

Een gouden handdruk.....
Dat is toch een biertje in je hand krijgen?
(loesje)

Goede voornemens waar niets van kwam

Ik had me voorgenomen om vandaag lekker aan de scrap te gaan, helaas is daar weer helemaal niets van terecht gekomen en dat is helemaal mijn eigen schuld.
Gistermiddag zou ik namelijk thuis werken omdat ik 's morgens in Bilthoven een afspraak had voor een medische keuring (overlijdensrisicoverzekering, ik word steeds meer een "huisje-boompje-beestje mens). Toen ik gistermiddag thuis kwam van de keuring had ik alleen absoluut geen zin in het werk wat ik mee naar huis genomen had. Ik heb dus niet anders gedaan dan een beetje rommelen, een kaartje maken, beetje internetten, etc. etc. Je kent dat wel, allemaal van die kleine dingetjes waardoor je aan het eind van de dag echt niet kan zeggen wat je nou eigenlijk gedaan hebt die dag.

Gevolg was dat ik vandaag, op m'n vrije woensdag, aan de slag moest. Heb afgekregen wat ik af moest hebben (gelukkig) maar heb tussendoor weer veel te veel op het internet lopen zwerven. Wel weer allerlei leuke dingen tegengekomen zoals een waanzinnig creatieve weblog en een leuk forum, maar toch....gescrapt heb ik dus niet en daar baal ik toch wel van!
Ik heb dus spontaan besloten dat vanaf vanavond tot ergens zondagnamiddag de laptop in de kast verdwijnt.

Dusseh....tot zondag ergens in de namiddag en ik hoop dan ook gelijk wat foto's van m'n scrapwerkjes te kunnen tonen, want het schiet niet echt op zo.