woensdag 27 augustus 2008

Met Kyra naar de Maarsseveense Plassen

Een van de redenen waarom ik heel graag mijn rijbewijs wilde hebben is dat ik dan lekker met de honden op pad kan.

Vandaag ben ik, net als vorige week met Kyra naar de Maarsseveense Plassen geweest. Dit keer had ik er gelukkig aan gedacht om m'n fototoestel mee te nemen!

Dit is het enige voordeel van de prutzomer van dit jaar, ik kan lekker met Kyra een rondje plas doen zonder dat ik bang hoef te zijn dat ze zonnebaders, zwemmers en skaters lastig valt. Vanmorgen in een lekker miezerregentje bijna geen kip tegengekomen

Bij het naturistengedeelte was toch een heer op leeftijd die lekker in het water aan het poedelen was. Dat is net een stukje waar ik lekker met Kyra van het gebaande pad af ga om zo via het bos van strandje naar strandje te kunnen lopen. Zodra ik de man zag heb ik de hond toch maar even aangelijnd, ik had geen zin in genante taferelen zogezegd.Een stuk verderop kwam ik nog iemand tegen die z'n twee honden uitliet waarbij en passant de katten ook maar meeliepen. Nou is de combinatie Kyra en katten niet echt ideaal dus dat was het tweede (en gelukkig ook laatste) aanlijnmoment van de wandeling.

Kyra liet zich niet weerhouden door het weer. Op het eerste plekje waar we haar ooit hebben laten zwemmen dook ze gelijk het water in! Helaas zwemt ze niet verder maar gaat ze mij afwachtend staan aan te kijken.












Misschien dat ik volgende week ofzo gewoon m'n badpak onder m'n kleren aantrek. Als die oude man met dit weer kan zwemmen dan kan ik het ook! (maar dan wel met badpak aan, voel ik me net wat comfortabeler eerlijk gezegd)

maandag 25 augustus 2008

Resultaten van een zondag scrappen

Afgelopen zondag eindelijk weer eens heerlijk de hele dag voor mezelf aan de scrap geweest. Ik loop aardig achter in mijn jaaralbum dus daar een gewone pagina voor gemaakt en twee "maandpagina's". Een maandpagina is in mijn album de scheiding tussen de maanden. Ik maak deze pagina altijd aan het eind van de maand omdat ik in de journaling verwerk wat er zoal die maand gebeurd is. Op de pagina zelf verwerk ik ook een paar kleine fotootjes. Op deze manier heb ik voor later een aardig overzicht van wat er in een jaar allemaal gebeurd is.

De eerste lay-out is van de foto's die ik een dag na Pippie d'r sterilisatie heb gemaakt. Op advies van een mede scrapster (Jacqueline, mijn eeuwige dank!) had ik Pippie een rompertje aangedaan zodat ze niet aan de wond kon komen. Uiteindelijk vind ik die rompertjes zo leuk staan dat ik er wat meer heb gekocht om er T-shirtjes van te maken voor als ze weer eens gekortwiekt is! (daar komt binnenkort vast wel een lay-out over want het is weer hoog tijd voor de kapper......)

De titel is deels met de cuttlebug (paarse letters) en deels met de Silly gemaakt. Dessinpapier is van K&C, mijn all time favorite wat dessinpapier betreft. Journalingpapier is van mm. Ik hou niet zo van handgeschreven journalings dus print ik alles. Om een en ander goed op het papier te krijgen maak ik in Word een tabel van 1 cel met vaste maten. De eerste proef draai ik uit op ruitjespapier, daarna spray ik wat non-permanent lijm op het journalingpapier en dat plak ik (zo recht mogelijk) over de voorbeeldtekst. Daarna het blad met ruitjespapier (met daarop dus het vastgeplakte journalingpapier) nog een keer door de printer en klaar!

De maandbladen zijn van:

  • juni
    De maand van het EK, maar ook de maand waarin Pippie ineens liet zien dat ze op commando kan zitten en we de Dom hebben beklommen.

Het gebruikte dessinpapier is (weer) van K&C, de swirls zijn grunchboard van Ranger.bewerkt met glimmer mist. Het fram rond de maandtag is chipboard bewerkt met alcoholinkt. De maandtag komt uit een goodiebagswap van het forum van Piens Atelier. De scallopvorm waar de foto's op geplakt zijn heb ik gemaakt op basis van de vorm van de journalinpaper. De randen zijn geïnkt met distress-inkt.

  • Juli
    De natte zomer, het afdelingsuitje van m'n werk en natuurlijk het waanzinnig gave naambordje op onze deur zijn onder andere de items van deze maand. De tiel "july, july, july, an apple in my eye" is een regel uit een liedje van Leaf, een Utrechts bandje wat ik erg leuk vind

Dit keer budgetpapier (pakket dessinpapier van het Kruidvat) gebruikt wat ik nog had liggen en waar ik toch ook wel van af wil (en weggooien is zonde, toch??) De titel is gesneden met de Silly. Omdt het papier vrij dun is ging het bij de ondertitel mis en sneed het apparaat de "m" niet goed. Daarom de "restvorm" gebruikt in plaats van de letters (was vrij makkelijk met een schaartje bij te werken). Het journalingpapiertje komt weer uit een goodiebagswap van Piens. De vinger die naar journaling wijst is een sticker van Sassefras en het lieveheersbeestje is een pin van de Zeeman. Verdere embellischment bestaat uit wat rubb-ons en wat uit het voor de titel gebruikte dessinpapier geknipte bloemen.

En dat was dus mijn productie van afgelopen zondag! Ik ben nog niet helemaal bijgewerkt, maar ik heb nu tenminste weer de moed om verder te gaan met het album!

Wat doet een Elvy zoal in het weekend

Tsja en wat doet een mens zoal in het weekend....In ieder geval op zondagavond op tijd naar bed gaan, waardoor deze log over het weekend dus pas op maandagavond geschreven kon worden.

Zoals al eerder aangekondigd heb ik zaterdag, onder de vakkundige leiding (soms lijdend) van Nuno leren parkeren. Het is nog niet zo dat ik het ontzettend soepel kan, maar het principe van fileparkeren zit er nu redelijk in. Ik kom in parkeerhaventjes zeker nog niet in de kleinste gaatjes, maar ik kom in ieder geval redelijk tussen de lijntjes terecht en dat is al een hele vooruitgang! We zijn ook naar een parkeergarage geweest en daar had ik, bij het verlaten van de parkeergarage de eer om Nuno z'n eerste hartverzakking mee te maken.....ik ramde namelijk bijna de linkerkant van de auto in een hek. Maar voor de rest ging alles goed. Ik geloof niet dat parkeergarages ooit m'n hobby zullen worden maar het is toch wel prettig als je een beetje weet hoe het werkt.

Daarna de rest van de zaterdag in de tuin gewerkt. Was ook wel hoog nodig, als Pippie in het gras lag was ik d'r iedere keer kwijt zo hoog was het gegroeid! Enige nadeel van in de tuin werken is dat mijn rug dat niet zo leuk vind, ik loop nu dus een beetje stram.

En zondag.....zondag kon ik eindelijk weer eens lekker scrappen! De hele eetkamertafel lag weer vol met mijn spullen, met een klein hoekje vrijgehouden voor Nuno zodat hij nog achter z'n pc kon zitten. Aan het eind van de avond heb ik de foto's van m'n werk op de pc gezet en wilde ik m'n log bijwerken maar toen zag ik dat het al ontzettend bedtijd was, helaas.

woensdag 20 augustus 2008

En dan de weg op.....

Ja en als je dan je rijbewijs hebt moet je natuurlijk ook de weg op! De landrover rijdt toch wel even wat anders dan een huis-tuin-en-keuken leswagen heb ik de afgelopen dagen gemerkt. Ik moet nog erg wennen aan de omvang van onze "mpv".
Zaterdag voor het eerst de snelweg op, Nuno veilig naast me voor het geval ik al te grote brokken maak. Het ging redelijk goed, op het snijden van een opel (oeps) tijdens het invoegen op de snelweg na. Groot compliment van Nuno; "je rijdt in ieder geval niet truttig".
Nuno is een ware held zo naast me in de auto. Hij bemoeit zich absoluut niet met mijn rijstijl en zit heel relaxt naast me (in ieder geval zo komt het op me over, ik heb natuurlijk geen idee hoe vaak zijn maag is omgedraaid tijdens de eerste ritjes). Hij stelt me gerust na stomme acties "inderdaad het scheelde maar heel weinig of je had bij die peugot de bumper eraf gereden, maar het ging toch net goed??"

Parkeren is nog niet helemaal je van het, na drie keer heen en weer steken droop het zweet van m'n rug, was het stuur klam en vroeg ik aan Nuno of hij het klusje af wilde maken. Zeer frustrerend dat hij na twee keer steken de auto keurig recht op het parkeerplekje had staan (grom, dat wil ik ook kunnen!). Nadat we onze boodschapjes hadden gedaan komen we terug bij de auto en zie ik dat er een vrij nieuwe en dure cabrio achter ons staat. Zonder woorden geef ik de autosleutels weer af. Nuno probeert me nog even over te halen om het toch te proberen maar ik ben in deze de wijste. Ik zal heus nog wel eens leren om foutloos te parkeren en weg te rijden van een parkeerplek maar ik doe dat liever niet ten koste van dure cabrio's.

En vandaag....vandaag heb ik voor het eerst helemaal alleen in de auto gereden! Vanmorgen om half tien met Kyra naar de Maarsseveense plassen. Ik heb geen idee of de hond onderweg door had dat ik toch wel licht zenuwachtig was maar ze heeft zich keurig gedragen. Daarna vanmiddag naar het winkelcentrum hier in de buurt. Het was vrij druk maar ik vond een parkeerplek zonder auto's links en rechts van me. Terwijl ik door het winkelcentrum loop bel ik heel trots m'n moeder om te vertellen wat er allemaal goed gaat met rijden en welke dingen, waaronder het parkeren, ik nog spannend vind (lees; gewoon nog niet goed kan). Terwijl ik met haar aan de telefoon zit slaat de angst me om m'n hart....want ik heb nu wel heel slim een parkeerplekje uitgezocht zonder auto's links en rechts van me, maar wie zegt dat die ruimte er nog is als ik straks terugkom bij de auto. Wat als er twee auto's strak naast die van mij staan en ik dus niet meer weg kom / durf???
Hoewel ik mezelf dwing om lekker rustig door het winkelcentrum te wandelen en de dingen te doen die ik wilde doen blijft de vraag "kom ik er straks nog wel uit" steeds door m'n hoofd spelen en bedenk ik allerlei oplossingen "voor het geval dat".
* Ik kan de bus naar huis nemen en dan later teruggaan om de auto op te halen
* Ik kan iemand vragen 'm even voor me uit te parkeren
* Ik kan bij de auto blijven wachten tot een van de auto's naast me weg rijdt
* Ik kan Nuno bellen om te vragen wat ik moet doen (echt als aller-allerlaatste optie natuurlijk want complete afgang)
UIteindelijk had ik bedacht dat, mocht het zo zijn dat ik het idee heb dat ik niet zonder schade uit de parkeerplek kom dat ik dan van mezelf bij de brasserie in het winkelcentrum lekker een kopje koffie mag nemen om daarna op m'n gemak een plan de campagne te maken.

Gelukkig blijkt al dat scenario denken niet nodig en draai ik redelijk soepel uit m'n parkeerplek. Thuis voor de deur staat de wagen na een paar keer heen en weer steken ook weer keurig op z'n plek

En komend weekend??
Komend weekend ga ik oefenen met parkeren, zowel op straat als in parkeergarage's.........oef......

woensdag 13 augustus 2008

Rijbewijs!

Jarenlang ben ik een ontzettende angsthaas geweest in de auto, als ik kon vermijden om in een auto te zitten dan deed ik dat. "Liever een uur langer met het ov dan in een auto", was zo ongeveer mijn stelregel. Gelukkig woonde ik altijd bijna midden in de stad waardoor ik nooit in de situatie kwam waarin ik het gevoel had dat een rijbewijs toch wel nuttig kon zijn. En zo kon ik dus jarenlang doorstruisvogelen...Totdat we een aantal jaren geleden naar Utrecht verhuisden, aan de rand van de stad en we daarna ook nog twee honden in huis namen. Ineens had ik regelmatig het gevoel "gut, een rijbewijs zou nu wel handig zijn geweest". In januari van dit jaar kreeg ik van Nuno dan ook een waanzinnig verjaardagscadeua; "alle rijlessen nodig om je rijbewijs te halen".
Pfff, tsja toen moest ik ineens!

Vanwege m'n angst, en de nodige, al dan niet ingebeelde, gebreken zoals geen snelheid en geen afstanden kunnen inschatten, heb ik eerst een aantal lessen in een simulator genomen. En daarna, vanaf maart van dit jaar, 1x per week op woensdagochtend voor het echte werk.

En vanmorgen om 5 voor negen dus het allerechtste echte werk; examen!
En dan sta je daar te wachten tussen allemaal 18- en 19 jarigen die zo'n air hebben van "mwoa, doe ik wel even". Tijdens het wachten was ik al drie keer naar het toilet geweest, had 6 x m'n handen gewassen en ontelbare slokjes water genomen. Uiteindelijk werd iedereen naar boven geroepen en kon ik kennis maken met degene die over mijn al dan niet slagen zou gaan beslissen. Gelukkig een vrij relaxt iemand met de nodige gevoel voor humor. Het eerste winstpunt was binnen.

Voor het wegrijden wordt je gevraagd waar bepaalde dingen in de auto zich bevinden. Bij de ruitenwissers ging ik al direct in de fout en liet ik het ding sproeien en wissen in plaats van 1 x wissen. Op de snelweg had ik een fantastische actie, bij het oprijden ging ik namelijk al vrij snel soepel voorbij een leswagen die voor ons kachelde. "Zo, die zijn we kwijt", zuchtte de examinator en hij ging er wat relaxter bij zitten. Ik reed ondertussen 110 op een snelweg waar de maximum snelheid 100 is, ik maakte er een opmerking over tegen de examinator in de trant van dat ik deze snelheid even wilde aanhouden tot ik voldoende afstand van de zojuist gepasseerde lesser had. Voor ons was de weg verder geheel vrij. De examinator leerde mij dat 107 km per uur op een 100 km weg een ideale snelheid is. Met de verplichte correctie ervan af getrokken krijg je dan namelijk nog net geen boete. Kijk, daar heb je wat aan!

Na het stukje snelweg wat kleine straatjes in Maarssen-dorp en de nodige rotondes. Ergens keren, parkeren bij de Mc Drive (stond welgeteld één andere auto op die parkeerplaats, dus dit kon zeker niet fout gaan!) Bij het wegrijden van de parkeerplaats verbaas ik me over het continue gepiep in de auto, zegt de examinator heel droog "dat gepiep houdt op als je de handrem eraf haalt hoor". Verder diverse gigantische schakelfouten gemaakt (hoera, de Landrover is een automaat!) maar voor de rest wel redelijk soepel gereden vond ik zelf. Ik kreeg zowat pijn in m'n nek van het continue in de spiegels kijken, maar ik had mezelf voorgenomen dat ik daar in ieder geval niet op zou zakken!

Na een kleine 40 minuten weer terug naar het cbr, weer naar binnen en aan een tafeltje zitten. Vraagt de examinator; "hoe vond je zelf dat het ging?" Oeps denk ik, foute boel. Dus ik begin met te vertellen wat allemaal beter had gekund. Examinator valt me al vrij snel in de reden met de woorden "nou ik zie het probleem niet zo hoor, je bent gewoon geslaagd!"

Nadat ik een gat in de lucht was gesprongen van blijdschap en nog net wist te voorkomen dat ik de examinator om de nek vloog begon het napraten over de rit. Zowel examinator als rij instructeur hadden het hierbij over een rotonde en een fietser......en ik zit me nu nog steeds suf te prakkizeren welke van de genomen rotondes ze bedoelen en, belangrijker...welke fietser! Ik heb op geen van de rotondes een fietser gezien namelijk....oeps!

Maar goed, ik heb dus mijn rijbewijs!!

dinsdag 12 augustus 2008

Mijn eerste "swap-kaartje vandaag ontvangen

Een tijd geleden liep ik tegen een hele leuke site aan waar iedere week een kaartenswap georganiseerd wordt. Je maakt zelf een kaartje in het opgegeven thema en je wordt vervolgens aan iemand gelinkt naar wie je je kaartje stuurt en diegene stuurt haar - mannen doen dit blijkbaar niet, scrappen en kaartenmaken blijkt echt een vrouwending :-) - kaartje naar jou. Wat ik vooral erg leuk bij deze site vind is dat het bestand met swappers internationaal is en dat er zoveel mogelijk geprobeerd wordt om mensen uit diverse landen aan elkaar te linken.

Mocht je nieuwsgierig zijn geworden, dit is het adres van de blog
http://first-swap-blog.blogspot.com/

Maar goed, waarom schrijf ik dit nu ineens? Ik had me een paar weken geleden voor de gein aangemeld voor een swap. De opdracht was het maken van een kaart waar dieren op voorkwamen. Nadat ik de kaart op de bus had gedaan begon het grote wachten...Ik had al bijna het idee dat ik geen kaart terug zou ontvangen maar gelukkig kwam mijn negatieve voorspelling niet uit! Vandaag vond in de post namelijk m'n eerste swap kaart, gemaakt door Donna uit Canada!

Het is een erg mooi kaartje , de basis is een transparant, wat een erg leuk effect geeft.Thanks Donna, I like the card very much and I think that it's a good thing that this one wont be the last transparant card you make!

Het kaartje wat ik zelf naar Canada heb gestuurd is gemaakt met behulp van een van mijn favoriete penny blacks "spinning a yawn"

Ik heb me ook al weer opgegeven voor de volgende swap "maak een kaart in je favoriete kleuren. Ik moet het kaartje nog maken, maar dat komt wel goed. Donderdag krijg ik door naar wie ik de kaart mag sturen, leuk!

zaterdag 9 augustus 2008

Ik beken...

Hoewel ik het meestal probeer te negeren, en liever nog te ontkennen, ben ik een vreselijke rommelpot en verzamelaar.

Wat doet mij nu besluiten om hier zomaar deze bekentenis neer te schrijven?

Welnu een toch wel lichtelijk beschamende situatie in een winkel vanmiddag..Ik wilde in een klein groentewinkeltje iets afrekenen en wist toch echt zeker dat ik een biljet van 5 euro in mijn portemonnee had. Bij de kassa open ik achteloos mijn portemonee, maar al wat ik zag; niet het bewuste biljet van 5 euro!! In een wat grotere winkel is dat niet zo'n probleem want dan kan ik altijd nog m'n pinpas trekken. Dit zaakje heeft echter geen pinapparaat staan. Ik keek nog even in lichte paniek om me heen om te kijken of ze toevallig ondertussen wel een pinmachientje hadden aangeschaft, maar nee hoor. "Sorry mevrouw de kosten daarvan wegen voor ons niet op tegen de opbrengsten". Toch vreemd als je bedenkt dat electronisch betalen zo gepromoot wordt en dat dan met name de kleine winkelier, die toch al eerder slachtoffer is van overvallen het zich niet kan veroorloven omdat de kosten van het systeem te hoog zijn. Zo iemand zou geld toe moeten krijgen als hij een pinmachientje aanschaft vind ik.

Maar goed, terug naar mijn kassarij ophoudende actie. Ik was niet van plan om zonder m'n bakje tzaziki de winkel te verlaten. Aan de ene kant omdat ik zéker wist dat ik voldoende geld in m'n portemonnee moest hebben en aan de andere kant omdat ik vanavond in m'n eentje moest eten (Nuno zit bij Ajax, Amsterdam Tournament) en dit bakje tzaziki me daar uitermate geschikt voor leek. Uit pure wanhoop heb ik daar op die toonbank dus de totale inhoud van m'n portemonnee gedeponeerd. En uit de twee vakjes waar je geacht wordt je papiergeld op te bergen kwam de wereld aan briefjes, bonnetjes, bonnenboekjes, spaarkaarten, waardebonnen, etc. etc. Achter me hoorde ik een man mompelen; "oh god, als ze nu maar niet zometeen d'r handtasje ook nog leeg gaat halen". Bedenk hierbij dat mijn handtas ongeveer formaat hutkoffer heeft, dus ik kon me zijn angst wel enigszins voorstellen. Gelukkig voor hem weet ik dat ik in mijn handtas enkel zo nu en dan wat kleingeld drop en nooit papiergeld. Uiteindelijk vond ik, tot mijn grote opluchting, tussen alle ongerede zaken, geheel verfrommeld niet één maar zelfs twee (!) briefjes van 5 en kon ik met een verontschuldigende glimlach mijn felbegeerde bakje tzaziki afrekenen en alle troep weer terug in mijn portemonne proppen. Bij het verlaten van de winkel nam ik me voor om vanavond mijn portemonnee maar weer eens grondig uit te mesten.

Dat heb ik dus zojuist gedaan en dit was de oogst


Naast het briefje van 5 euro waren er eigenlijk maar drie zaken die terug hoefden in de portemonee. De rest was allemaal verlopen, niet meer nodig en/of nooit nodig geweest.
De drie zaken die terug mochten waren mijn dierbare spaarkaarten..

Volksverlakkerij waar je bij staat natuurlijk, spaarkaarten. Maar ik heb er nou eenmaal een zwak voor. Zo heb ik een spaarkaart van de Pipoos (hobbywinkel), eentje van de primera (sigarenboer), en een van m'n schoonheidsspecialiste. Voor alle spaarkaarten geldt dat je een vermogen uit moet geven voordat je korting of iets leuks krijgt. Maar ik kan er niets aan doen, ik vind ze leuk. Voor 48 zegeltjes krijg ik bij de Pipoos 10 euro korting (bij iedere 5 euro krijg je een zegeltje...), voor 65 zegeltjes krijg ik bij de Primera 1/5 staatslot (ook hier bij iedere 5 euro een zegeltje, kuch) en mijn schoonheidsspecialiste geeft me na 10 beurten 5% over het totaalbedrag aan behandelingen als korting op de aankoop van een product.

Ach, als nou de groentenboer van vanmorgen met een spaarkaartensysteem zou werken had ik misschien m'n tzaziki wel met zegeltjes af kunnen rekenen.....

dinsdag 5 augustus 2008

Even wat "scrapsels" tonen

Tussen alle beslommeringen met de honden, het werk en het reizen door ben ik ook nog de nodige uurtjes bezig met m'n grootste hobby van het moment; scrappen en/of wat daar op lijkt.


Het naambordje op brievenbushoogte zorgde ervoor dat er aan de binnenkant van de deur een lelijk "hier-zat-ooit-een-brievenbus" gat was ontstaan. Om dit op te lossen heb ik een stukje spaanplaat gezaagd (recent een decoupeerzaag aangeschaft, is nog een hele klus om recht te leren zagen!) en een beetje opgeleukt. Deze hangt nu dus aan de binnenkant van de buitendeur.



Daarnaast ben ik druk bezig met kaarten maken, ook erg leuk om te doen, vooral sinds ik de blog happy b-day to you heb ontdekt (zie hiernaast in het rijtje van m'n favoriete blogs. Nou weet je tenminste waar je een kaartje voor maakt :-)

Hier een paar van m'n creaties van afgelopen week



Daarnaast ben ik druk bezig in een CJ (Cirkel Journal) over Gambia. Ik moest kiezen uit een aantal ontzettend gave uitdagingen en sets foto's. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de uitdaging "gebruik alle foto's" die bij een set foto's van krokodillen zat. Bleek uiteindelijk een stuk lastiger dan ik in eerste instantie dacht, maar gelukkig heb ik nog even de tijd, hoef het album pas half september door te sturen. Ik kan hier helaas geen foto's plaatsen van mijn lo in dit album.

maandag 4 augustus 2008

Waar een priester al niet goed voor is

Ok, ik ben niet zo heel erg van de mopjes enzo op een blog, maar deze wil ik jullie niet onthouden...

Een dame komt per vliegtuig terug van vakantie in Zwitserland.
Ze zit naast een priester. Tijdens de vlucht raken ze aan de praat en zo komt het dat ze de pastoor om een dienst vraagt.

"Eerwaarde, ik heb in Zwitserland een gloednieuwe en hypermoderne ladyshave gekocht. Hij was niet goedkoop en ik heb dus de wettelijke limiet overschreden. Ik zou er invoerrechten voor moeten betalen. Kunt u mijn ladyshave niet verbergen onder uw toga?" Hij is nog in de originele verpakking en nog nooit gebruikt.
"Natuurlijk" zegt de priester, "maar ik moet u waarschuwen: ik kan niet liegen."
"Maar de douane zal u als priester niet verdenken en u doorlaten." En ze geeft hem de ladyshave.

Aangekomen op Schiphol passeren ze de douane. De douanier vraagt aan de priester: "Niets aan te geven?"
"Luister," zegt de priester, "van mijn hoofd tot aan de gordel, heb ik niets aan te geven."
De douanier vindt dit antwoord een beetje vreemd en vraagt door: "En Onder de gordel?"
"Ja," zegt de priester, "daar bevindt zich een fantastisch apparaat. Bestemd voor vrouwen, en nog nooit gebruikt."

De douanier barst in lachen uit en roept: "Vooruit, het is wel goed, eerwaarde! De volgende graag!"

zaterdag 2 augustus 2008

Reizen en de vakantieperiode

Dagelijks forens ik tussen Utrecht en Den Haag. Deze treinreis staat in de zomerperiode garant voor de nodige grappige, maar ook chagrijnige momenten. Iemand die lekker van z'n zomervakantie geniet beseft vaak niet niet dat er ook mensen zijn voor wie het een doodnormale werkdag is. Veel mensen die genieten van hun zomervakantie denken ook niet altijd even goed na voor ze met de trein op pad gaan.

Zo zag ik afgelopen week twee complete gezinnen met heel veel kinderen en heel veel bagage voor me in Den Haag Centraal uit de trein stappen. Het duurde ongeveer een kwartier voordat alles was uitgeladen en gedurende dat kwartier kon er ook niemand anders op die plek de trein in of uit. Toen uiteindelijk alles op het perron stond leek het er sterk op dat de gezinnen van plan waren om naar het strand te gaan. Tussen de bagage, waaronder vooral veel koelboxen, parasols en strandstoelen, bevonden zich ook twee zogeheten bolderkarren. Deze werden op het perron vakkundig in elkaar gezet. Alle bagage ging, met enig passen en meten, in de bolderkarren, kleinste kind er bovenop en hoppa "zon, zee en strand here we come" hoorde je ze denken. Ik heb het flauwe vermoeden dat ze zich allleen niet hadden gerealiseerd dat je om van Den Haag CS naar het strand te komen nog even een tramrit van een kwartier voor de boeg hebt....en wat ik heel zeker wist was dat geen enkele tramchauffeur deze hele bende in de tram zou toelaten. Al was het alleen maar omdat de tram zich geen oponthoud van ruim een kwartier kan veroorloven.
Even had ik de neiging om de mensen aan te schieten en ze te adviseren de trein naar Haarlem te nemen en daar over te stappen in het boemeltje naar Zandvoort, maar ja ik moest werken en ik was al ruim een kwartier te laat...

De treinreis terug naar huis, zo rond een uur of 17.30 is meestal wat minder aangenaam. De wat oudere dagjesmensen en de gezinnen met kleine kinderen vinden dit blijkbaar een ideaal moment om de trein terug te nemen. Zijn ze nog mooi op tijd thuis voor het avondeten enzo. Enig nadeel is dat juist om deze tijd ook werkend Den Haag huiswaarts keert
De geoefende reiziger laveert soepel tussen alles door en vindt al snel de gewenste plek aan de linkerkant en bij het raam zodat hij uit de zon zit en een beetje naar buiten kan staren of z'n hoofd tegen het raam kan leggen om te slapen.

Tussen de forensen door beweegt zich op dit moment echter het fenomeen "dagjesmensen". Deze komen over het algemeen in kuddes en zijn verbaasd dat ze om half zes 's avonds niet gezellig met z'n allen bij elkaar kunnen zitten, ze staan enige tijd met z'n allen ietwat vertwijfeld in het gangpad. En dan begint het "als Jannie en Anja nou daar gaan zitten, dan kan Dinie daar zodat die nog een beetje bij elkaar zitten, Hennie en Elske kunnen beiden een paar rijen verderop zitten en dan kan Joke....Joke, waar is Joke. Jongens hebben jullie Joke ergens gezien? Oh god, hoe moet dat nou, we zijn Joke kwijt!" En natuurlijk zul je het net zien dat Joke degene is met de kaartjes, de kortingskaart, de portemonnee of wat dan ook..Meestal komt Joke na enige tijd paniek wel weer aanzetten en was ze in de verkeerde coupé gestapt of had ze op d'r gemak nog even een sigaretje op het perron gerookt.

Als dan uiteindelijk alles en iedereen zit en de trein zich in beweging zet komt er voor de forens weinig tot niets van rustig naar buiten staren of slapen. Want de verspreid door de coupé zittende dames willen natuurlijk wel gezellig nakletsen over de geweldige dag die ze hebben gehad. Dus alle aanwezigen mogen meegenieten van de uitglijder die Hennie maakte, de leuke koopjes die Elske heeft gedaan bij de Livera, de zonverbrande armen van Jannie, de sjans die Anja had bij die enge vent en ga zo nog maar even door.

Leuk hoor de zomerperiode je hoort nog eens wat maar toch zal ik blij zijn als het oktober is en de trein weer gewoon wordt bevolkt voor de saaie forens.