zondag 20 augustus 2017

Gegijzeld door mijn stappenteller


Gegijzeld maar niet beknot...

Zodra ik ontdekte dat ik hardlopen heel erg leuk dreigde te gaan vinden kocht ik een sporthorloge. Zo kon ik m'n route bijhouden, tempo en hartslag monitoren en nog veel meer dingen te weten komen over mijn conditie en prestaties. Het sporthorloge, laten we 'm Garmin noemen, heeft ook een stappenteller. En die stappenteller heeft me een soort van gegijzeld... Niet alleen wil ik dagelijks minimaal mijn 10.000 stappen halen, ook wil ik het door Garmin voorgestelde stappendoel halen. Op termijn is heb blijven voldoen aan de eisen van Garmin onmogelijk, aangezien het doel (naar boven, dat moge helder zijn) wordt bijgesteld zo lang je het doel haalt.

Ik strijd graag tegen mezelf, en Garmin heeft dat feilloos door. Wat hij blijkbaar ook door heeft is dat ik het niet zo'n probleem vind om zo nu en dan van mezelf te verliezen. Want hé; of ik mezelf versla of niet, winnen doe ik toch wel. En daarom zijn er "de uitdagingen". In deze uitdagingen zie ik hoeveel stappen andere slaafjes van Garmin wekelijks zetten. En ik zie de volgende uitdaging lonken als ik de huidige uitdaging tot een goed einde breng. En ik heb binnen deze uitdaging dus ook een ranking, ik sta op plaats twee! De persoon op plaats drie nadert met rasse schreden...

En sinds ik dat door heb ben ik gegijzeld....Dat er iemand mijlenver voor me op de eerste plaats staat doet me niets, maar dat de een of andere overlaat de neiging heeft me in te halen...no way dat ik dat laat gebeuren! Leuk scenario voor een  psychologisch thriller; hoe iedereen, gegijzeld door een stappenteller, maar blijft lopen en lopen om te voorkomen dat er ingehaald wordt.

Maar goed, realiteit is dus dat ik, op de dagen dat er niet wordt gelunchwandeld of hardgelopen, op allerlei andere manieren aan de wandel ben. Alles om ten minste mijn tweede plaats op de ranking te behouden. Geheel afhankelijk van hoeveel stappen ik volgens Garmin nog moet maken is het een blokje om door de wijk of een complete wandeling van een paar kilometer, waarbij ik vaak gelijk er op let of het te bewandelen pad de potientie heeft om er een hardlooproute van te maken. Tsja, gedreven door mijn stappenteller wandel ik heel wat af en zie ik relatief dicht bij huis de leukste dingen! Want dat brengt al dit gewandel me ook, ik ontdek hoe leuk het eigenlijk is in mijn directe woonomgeving. Al wandelend prakkizeer en filosofeer ik me natuurlijk ook een versuffing. En zo kwam ik ook tot de conclusie dat deze gijzeling me niet beknot maar juist verruimd.

Zo kwam ik al wandelend een wandelpad tegen wat eigenlijk niet meer bestaat als wandelpad in de strikte zin van het woord. Ik neem me voor binnenkort te ontdekken of dit pad echt nergens heen gaat. Ik hoop het van harte, ik ben dol op alles wat nergens toe leidt.

zaterdag 19 augustus 2017

Stadsbankjes

Stadsbankjes, het sociale glijmiddel van de stad.
Tegen iemand die op een bankje zit zeg ik, mits het niet onder de categorie "hangjeugd" valt, makkelijker gedag dan tegen een willekeurige voorbijganger. Bankjes lijken barrières te breken tussen onbekenden in de openbare ruimte. Mensen op bankjes zeggen me dat de maatschappij zo slecht nog niet is.

En toch heb ik mijn bankjes het liefst leeg. Zo zijn ze makkelijker te fotograferen en, belangrijker, zo kan ik mijn fascinatie voor stadsbankjesteksten voeden. Ik kan hele verhalen bedenken bij het hoe, waarom, en wanneer van de teksten die mensen gekrast, gebrand of gespoten hebben in of op een stadsbankje.

Wat deed Laura hier in juli 2015, of staat er 2016?. En was het Laura wel, of was het iemand die het belangrijk vond om haar naam in dit bankje te krassen. En zo krijgt Laura in mijn hoofd een eigen leven, tot ik op het volgende stadsbankjesfragment stuit. Helaas voor haar heeft Laura niet lang in mijn hoofd bestaan, ze maakte deel uit van het eerste bankje dat ik op mijn wandeling tegenkwam.

woensdag 16 augustus 2017

Lunchwandeling

Nadeel van werken in een kantoor dat midden in de binnenstad staat is dat een wandelingetje tijdens de lunch regelmatig uitmondt in een shopexpeditie. Te vaak kom ik als een pakezeltje terug van mijn lunchwandeling, blij als een kind met aankopen die ik helemaal niet nodig heb. Een paar weken geleden besloot ik dat het de hoogste tijd was paal en perk aan het lunchshoppen en dus moest ik mijn wandelroute verleggen richting malieveld en Haagsche bos.


Een stukje natuur midden in de stad, hartstikke leuk natuurlijk maar het heeft één levensgroot nadeel, de populatie lunchwandelend kantoorpersoneel is hier wel érg groot! Vooral bij het rondje malieveld denk ik me in dat ik begin te snappen hoe een gevangene die gelucht wordt zich moet voelen. Bijna in ganzenpas loopt men dit vierkantje heel braaf achter elkaar aan, enigszins verstoord kijkend als er iemand passeert vanwege een net wat snellere pasfrequentie. Ik wil mijn lunchwandelingetje er niet voor opgeven, maar ik voel me hier op een niet fijne manier onderdeel van een kudde. Rest me niets anders dan te duimen dat de populatie uitdunt tegen de tijd dat het herfst en winter wordt.

zondag 23 juli 2017

Sporten met bril

Sinds mijn vierde levensjaar heb ik een bril op mijn neus. Waar een bril gewoonlijk keurig hoort te blijven zitten op de neusbrug hebben mijn brillen altijd de neiging gehad om heel rap naar het puntje van mijn neus te wandelen en zich daar te nestelen totdat ik in een gewoontehandeling het ding weer terug duw richting neusbrug, waarna de bril weer onverstoorbaar aan de wandel gaat. Dat terugduwen is in de loop der jaren een gewoontehandeling geworden.

Dit ritueel van afzakken en terugduwen vindt ook plaats tijdens het sporten en ik heb er eerlijk gezegd nooit erg in gehad. Totdat ik ging hardlopen...op de hardloopband zette ik al vrij snel mijn bril af omdat het gewandel van het ding me danig irriteerde. Tijdens het lopen in de buitenlucht bleek afzetten echter geen optie want, buiten het feit dat ik dan niet meer op m'n sporthorloge kan kijken om te zien wat m'n loopscores zijn, dan ben ik stekeblind en een gevaar voor de mede weggebruikers.

En dus liep ik maanden, met irritatie in mijn lijf, om de paar passen mijn bril terug te duwen die bijna nog steller weer richting de punt van mijn neus gleed alsof het verdorie een skihelling is. De zoektocht begon naar een afdoende oplossing voor dit geglij. Die zoektocht liep van een ééns maar nooit weer poging om zonder bril te lopen (dat was ronduit eng!) tot een heleboel veel te dure koordjes, touwtjes en elastiekjes in vrolijke kleuren die niet waar konden maken wat ze beloofden omdat ze niet strak genoeg waren aan te trekken of juist zo strak dat ik mijn bril daarna niet meer af kreeg en met een schaar aan de slag moest om mezelf te bevrijden.

Afgelopen zaterdag ging ik de zoveelste "hiermee blijft je bril geheid zitten" tip na en wandelde ik de Pearle binnen voor "rubberen brilhaakjes". De dame aan de balie luisterde me vriendelijk aan en overhandigde me al snel twee flexibele stokjes met een oogje. Ik bekeek het spul fronsend en vroeg me serieus af of dit zou gaan werken, maar goed baat het niet dan schaad het niet. Tot mijn grandioze verbazing waren de stokjes niet te koop, enkel te geef. Met een grote glimlach verliet ik de winkel, voor deze prijs was ik meer dan bereid de gok te nemen.

Vanmorgen voor het hardlopen de dingen om de pootjes gefrut. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik overigens wel een bril bij opzetten, gelukkig heb ik er twee. En toen op pad....en verdorie het werkt! Ik heb niet één keer mijn bril omhoog hoeven duwen. Het voelde op momenten zelfs vreemd om het niet te hoeven doen. Zie je wel dat het ook een soort van tik is geworden, dat geduw.



Het zijn vaak de kleine grote dingen waar een mens blij van wordt, en vandaag zijn dat twee gratis simpele rubberen haakjes met een oogje. Het komt dan ook vast door die haakjes dat ik vanmorgen zo lekker liep.

zondag 16 juli 2017

Zondagochtendbelevenissen

Sinds ik ben gegrepen door het hardloopvirus en sinds het standaard rondje Zuiderpark niet meer volstaat is de zondagochtend mijn loop- en ontdekmoment geworden. Anders dan de loopjes op weekdagen gaat het op zondag niet om het tempo maar om de tijd die ik aan het lopen ben. En ja, als je er dan ook nog een loop van 10 km uit kan persen op een niet al te beroerde tijd is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Vandaag ging ik verder met het ontdekken van de Rijswijkse parken en bossen...

Het is leuk om zo relatief dicht bij huis allerlei nieuwe dingen te ontdekken en op sommige momenten er zelfs geen idee van te hebben waar je nu eigenlijk bent.

En als dan midden in het bos ook nog eens de kerkklokken gaan luiden is dat gewoon hartstikke mooi.
video

En passant ook nog een ideale heuveltraining ontdekt, de spoorbrug in Rijswijk ligt precies op de route.

Vandaag ben ik een tevreden mens.